Key to my heart

Mensen beantwoorden de vraag naar hoe het met hun is, meestal met: “Goed hoor”. “Prima”. We weten allemaal dat het antwoord niet altijd een juiste weergave van de werkelijkheid is. In situaties met huiselijk geweld, destructieve sektes, relaties met narcist, loverboyscircuits enzovoorts, zullen de vrouwen en meisjes bijna nooit een eerlijk antwoord geven op die vraag. Achter de deuren zijn ze slachtoffer van psychisch en fysiek geweld: Destructieve controletechnieken, gaslighting, kleineren, negeren of de silent treatment, ernstig fysiek geweld, misbruik en mishandeling. In zulke gesloten manipulatieve systemen is het een lage drempel naar seksueel misbruik van kinderen en dat is er dus ook vaak aan de hand. Los daarvan voelen kinderen aan en zijn ze soms direct of indirect getuige van de mishandeling en seksueel misbruik van hun moeder. Heel erg. Wanneer je diezelfde moeders vraagt hoe het gaat, zeggen ze meestal: “Goed hoor”. “Prima”. Het geweld in gesloten manipulatieve systemen zoals destructieve sektes, relaties met narcist, maffia, georganiseerd seksueel misbruik, loverboyscircuits, mensenhandel enz. is misselijkmakend, mensonterend. Vrouwen en kinderen zijn de dupe in zulke onmenselijke situaties. Dat de slachtoffers er zelf niet over praten, zelfs zeggen dat er niets aan de hand is….dat maakt hulp verlenen ingewikkeld. Ze werken aan het pr theater van het gesloten manipulatieve systeem mee. Vreselijk voor degene die buiten de poorten van het gesloten manipulatieve systeem de dierbare in de knel wil beschermen tegen het geweld binnen die muren. Nu ben ik exitcounselor-therapeut en sekte- expert. Dus weet ik, ook als ik die outcast ben van een dierbare in de knel, precies wat er gebeurt. Daarom ben ik nooit boos op een dierbare in de knel van een gesloten manipulatief systeem. Ik speel zelfs mee, begrijp het als ik niet wordt gegroet en ik vooral ook niet moet groeten. Ik kijk alleen maar of mijn kameraadje in de knel nog rondstapt na misbruik en mishandeling enzo, maar stap er niet op af en voel me opgelucht als dat kameraadje nog rondstapt. Maar heel eerlijk: ook al weet ik hoe het werkt en ben ik nooit boos….het doet wel pijn natuurlijk. Het doet simpelweg diep van binnen toch zeer. Wat mis ik de vriendelijkheid, de knuffel en de oprechtheid dan. Net als iedere outcast dat zo voelt. Voor slachtoffers is die gesloten manipulatieve gewelddadige wereld erger, maar een outcast moet ook moeite doen om te blijven staan. Vechten voor een dierbaar mens in de knel zonder support en troost van degene voor wie de outcast zich te pletter werkt. Ik begrijp de outcasts in mijn praktijk dus heel goed. Stug doorgaan is het devies en doorademen, wetende dat de dierbare in de knel in de knel zit. Dat is niet altijd makkelijk. Maar zo is het. Blijven begrijpen. Hopen dat een groet er toch een keer is en het doel voor ogen houden. Natuurlijk mis je de vrije vriendelijkheid, de glimlach tussen 2 echte kameraadjes. Natuurlijk valt geregeld de huilbui van gekwetst en weggezet voelen. Natuurlijk denk je weleens dat je uitgerangeerd bent en beter kan stoppen. Niet stoppen. Nooit. Lange adem, wonden likken en door.

Ik schrijf over vrijheid

Uit het boekje Een knuffel voor jou van

Schrijverspseudoniem van Sjoukje Drenth Bruintjes