Seksueel misbruik van kinderen op
grote schaal, wordt vaker gemeld dan de meeste mensen lief is. Mensen
willen niet dat er zulke afgrijselijke zaken gebeuren. Ze kunnen en
willen zich niet voorstellen dat mensen tot het seksueel misbruiken van
een kind en er geld aan te verdienen met het verkopen van kinderporno in
staat zijn. Volgens sommige wetenschappers is het gegeven dat mensen zich
zoiets niet voor kunnen/willen stellen een van de oorzaken van het backlash mechanisme.
Volgens mijn inzichten wordt het
bestaan van seksueel misbruik van kinderen op grote schaal mede door de
werking van backlash vaak in de hoek van "
fantasie" of bijvoorbeeld " massahysterie" gezet.
Dat seksueel misbruik van een
kind bestaat is volgens mij een groot onrecht. Dat het op grote schaal
gebeurt is een groot onrecht aan de vele kinderen die daar slachtoffer
van zijn, vind ik. Maar stelt u zich eens voor hoe het moet zijn voor
slachtoffers van zo´n onrecht die met hun verhaal naar buiten komen en
vervolgens te horen krijgen dat ze een bloeiende fantasie hebben. Hoe is
dat voor de ouders van die slachtoffers......en voor de hulpverleners van
die kinderen?
De affaire Oude Pekela lijkt in
mijn visie erop alle aspecten van een werkelijk gebeurde zedenzaak en de
werking van het backlashmechanisme in zich te
hebben.
Natuurlijk zijn er meer
bedenkelijke gebeurtenissen geweest: Ik noem de Bolderkaraffaire, de Eper incest affaire. Hoe zou het daarin zitten met
wel of geen werking van het backlashmechanisme?
Aan het eind va 2010 werd bekend
dat er in Amsterdam kinderen seksueel zijn misbruikt. Volgende de
berichtgeving lees ik dat het ook hier gaat om misbruik op grote schaal.
Er wordt een internationaal netwerk vermoed. Het onderzoek naar de
wandaden van de dader en het bestaan van een eventueel internationaal
netwerk is in gang gezet. Ik hoop dat een backlash
met begrippen als fantasie en massahysterie niet op zullen duiken. Dat er
kinderen bloot hebben gestaan aan seksueel misbruik is al erg genoeg. Ze
blootstellen aan een massa die over hun nare belevenissen lacht en grappen
maakt als zijnde verhalen die voortgesproten zijn uit de rijke fantasie
van kinderen enz....maakt het onrecht dat hen
is aangedaan vele malen groter.
Er zijn psychologen die zeggen
dat kinderen tot 3 jaar met een goede begeleiding later geen last meer
zullen hebben van de effecten van seksueel misbruik. Het kan dus weer
helemaal goed komen met de kinderen die zoiets naars als seksueel
misbruik beleven. Dat is een grote opluchting vind ik.
Dat de kinderen serieus genomen
worden, dat de ouders, hulpverleners en andere mensen die zich op een
positieve manier inzetten voor de kinderen serieus genomen blijven worden
is van groot belang.
Voor meer informatie over backlash effecten verwijs ik naar de website: backlash.
Bejamin Rossen, destijds nog doctoraal student aan de Vrije Universiteit
van Amsterdam, schreef zijn scriptie en boek over het fenomeen van
satanisch ritueel misbruik en noemde het : Zedenangst.
De titel geeft inderdaad wel aan
hoe de schrijver van dit boek over het het
verschijnsel van satanisch ritueel misbruik denkt.
De grote lijn in zijn verhaal is
zijn opvatting dat de calvinistische en dus preutse Nederlanders te gauw
panieken over situaties waarin sprake is van normen overschrijdende
seksuele relaties.
Het bestaan van satanisch ritueel
misbruik wijst hij van de hand. Hij vindt dan dat er sprake is van
massahysterie.
Ten behoeve van zijn
scriptie/boek Zedenangst, neemt Rossen de gebeurtenissen omtrent dit
fenomeen in 1986 en 1987 in Oude Pekela als analyseobject.
De gemeente Pekela en haar
inwoners beschrijft hij, extreem en ten onrechte vind ik, vanuit een
uiterst negatief perspectief: Volgens Rossen zou Pekela door het
ineenstorten van de kartonindustrie een negatieve subcultuur hebben
ontwikkeld, gekenmerkt door hulpeloosheid en passiviteit. Statistieken
waarin het destijds hoge percentage werkloosheid vermeld werden, lijkt
Rossen op te voeren als bewijslast voor zijn opvatting over de attitude
van de Pekelders.
Pekelders zouden zich door het leven bedonderd voelen. Er zou ook een
primitieve populistische politieke onderstroom bestaan in deze gemeente.
Pekela zou daarom geen typisch Nederlands dorp zijn.
M.a.w., volgens de informatie van
deze auteur over Pekela en haar inwoners zijn alle ingrediënten voor het
ontstaan van massahysterie aanwezig….toch?
Vervolgens
legt Rossen zijn visie op de gebeurtenissen in Pekela uit. Hij beschrijft
het gehele proces in de vorm van het proces waardoor massahysterie kan
ontstaan. Zijn conclusie is dan ook dat er in Pekela geen sprake is van
seksueel misbruik op grote schaal en dat er sprake is van massahysterie.
Zijn boek krijgt als omslag een in de mist gehuld Oude Pekela waarmee
Rossen zijn verhaal lijkt te willen ondersteunen.
De beschrijving die Rossen van
Pekela geeft, klopt niet met mijn visie op dit prachtige dorp met haar,
niet minder dan in de rest van Nederland, overwegend weldenkende
bevolking.
Een andere en vooral positieve
blik op Oude Pekela:
Wanneer u Pekela nadert ziet u
allereerst de kerktorens, de watertoren en nog enkele fabriekspijpen van
weleer de skyline vormen. Bossen en uitgestrekte landerijen geven dan in
het hart van degene die aan komt rijden alvast de rust waarvoor velen
hier met plezier wonen.
Eenmaal in het centrum van het
dorp ontmoet je de geest van “voorwaarts en niet vergeten, die het dorp
en haar bevolking zo kenmerkt. U rijdt langs het kronkelende oeroude
gekanaliseerde riviertje Pekelder Aa naar het
centrum van het dorp. Een prachtige ervaring. Het gekanaliseerde
riviertje werd vroeger gebruikt door de bloeiende scheepvaart destijds.
Nadat de scheepvaart zijn bloeitijd had gehad, werd het riviertje als
afvoerweg gebruikt door de nieuwe bron van inkomsten: de kartonindustrie.
Op een gegeven moment hadden
velen last van de vervuiling van het eens zo mooie kanaaltje. Besloten
werd het riviertje niet te dempen maar juist in ere te houden en het
water te zuiveren. Zo komt het, dat u rijdend over het kronkelende
weggetje langs het gekanaliseerde riviertje, allerlei bootjes in het
water ziet, variërend van spelevarende kinderen in rubberen bootjes tot
surfplanken, toerbootjes en heuse mooie jachten. In de haven van Pekela
is het zomers een drukte van jewelste. Het karakteristieke Groningse
veenkoloniale dorp trekt zomers aardig wat vakantiegangers. Natuurlijk
kunt u ook hier de Hollandse klompjes kopen en staat er middenin het dorp
een prachtig gerestaureerde molen waarvan de wieken tot ver in de omtrek
te zien zijn.
De woonwijken aan de
verschillende waterpartijen, aansluitend op de Pekelder
Aa, maken het woongenot in Pekela compleet.
De kartonindustrie heeft zijn
beste tijd gehad, maar evenals na het instorten van de scheepvaart ooit,
heeft Pekela en haar bevolking wederom nieuwe invulling gegeven aan
bestaande zaken: In de fabrieken van weleer huizen nieuwe en bijzondere
industrieën.
Er zijn enkele nieuwe
industrieterreinen waar u ondernemend Pekela op z’n best kunt waarnemen.
Last butnotleast is er het winkelcentrum, waar u alles van uw
gading kunt vinden. Verder is Pekela beetje bij beetje groeiende naar het
karakter van een forensendorp. Velen hebben hun baan in omliggende steden
zoals Groningen, Assen, Emmen als ook Veendam en Winschoten.
De bevolking is volgens mij,
anders dan Rossen beschrijft, juist veerkrachtig….juist in moeilijke
tijden altijd volhardend en zonder flauwekul op weg naar betere tijden.
De nuchterheid, volhardendheid en
veerkracht van dit dorp alsmede haar bewoners zorgen voor een overwegend
gezond klimaat. Natuurlijk, ook in Pekela is er weleens iets wat eens wat
minder gaat….en niet alleen in de provincie Limburg of de stad Rotterdam
maar ook in Oude Pekela uit zich onvrede met de Nederlandse politiek wel
in een percentage stemmen op de "als anti gevestigde orde
overkomende partij". Het is echter een valse voorstelling van zaken,
vind ik, om op de haperingen in een dorp of stad de loep te leggen. Wat
zou er met Amsterdam gebeuren als we die stad alleen van de ietwat
mindere kant en dan ook nog uit het verband en met een vergrootglas
zouden belichten?
Precies….
Ik vind dat Rossen op zijn
zachtst gezegd geen evenwichtig beeld van Pekela en de Pekelders heeft geschetst. Statistieken die hij heeft
gebruikt zeggen wel iets over de economische situatie, maar vormen geen
vanzelfsprekende statistiek over de attitude van een bevolking. Hierin
heeft Rossen mijns inziens o.b.v. economische
statistieken teveel zijn persoonlijke vermoeden over de attitude van de Pekelders ingevuld.
Ook vind ik dat zijn verhaal de
gemeente Pekela en haar inwoners geen recht doet. De rest van zijn
verhaal over de gebeurtenissen en de impact die deze hadden is volgens
mijn visie erop eveneens onevenwichtig.
De slachtoffers, de ouders van de
slachtoffers, de bevolking, de leerkrachten, de artsen e.d. waar Rossen
het over heeft, leden volgens mij geen van allen aan massahysterie.
Veeleer hadden ze, vind ik, de moed om het gebeuren naar buiten te
brengen en de volhardendheid om niet zondermeer te buigen voor reacties
zoals die van Benjamin Rossen.
Ik ben van mening dat, mede door
de oprechte inborst van de Pekelders, de
zedenkwestie niet zondermeer onder de tafel kon worden geschoven.
Dat slachtoffers, ouders van
slachtoffers en anderen uiteindelijk de mond niet langer open deden over
de situatie, heeft volgens mij meer te maken met het feit dat de druk op
hen, vanuit de media, allerlei veroordelende publicaties e.d., te groot
werd…dan dat er in Pekela sprake zou zijn geweest van massahysterie en
dat er eigenlijk helemaal niks gebeurd zou zijn.
Op het boek Zedenangst van
Benjamin Rossen kwam veel heftige kritiek. Professor Karel Pyck uit zijn
kritiek op Rossen in het boek van E. B Myers: “The
backlash: ChildProtectionunder Fire”. De conclusie van professor Pyck in dit boek over Zedenangst van
Rossen was:” dat Rossen’s boek niet meer is
dan een boos schotschrift dat bevooroordeeld, slecht gedocumenteerd en
onmogelijk te bewijzen is en dat Rossen Oude Pekela massahysterie
toeschrijft terwijl Rossen daarin allesbehalve objectief lijkt.
Hieronder volgt en link naar de
samenvattende inleiding van het boek:
Benjamin Rossen: Zedenangst.
Naast Benjamin Rossen zien we nog
enkele wetenschappers die de gebeurtenissen in Oude Pekela onterecht
ridiculiseren of onterecht tot voorbeeld van massahysterie maken. Ook
enkele actieve leden van de vereniging Skepsis
stonden destijds, volgens mij, vooraan in de media om te suggereren dat
de mensen die een rol speelden in het aan de oppervlakte brengen van
ondergrondse praktijken tegen de jonge slachtoffertjes, onbekwaam zouden
zijn. Ik verwijs naar mijn webpagina backlash voor mijn visie daarop: Overdosis Skepsis.
De discussie in het kader van
backlash of geen backlash, is o.a. of het boek Zedenangst van Benjamin
van Rossen backlashmechanismen in werking heeft
gezet aangaande de onderwerpen die in dit artikel genoemd worden.
Uw opvatting verneem ik graag,
bijvoorbeeld via een e-mail naar mijn adres: counselingpraktijk@planet.nl
Nelleke
Noordervliet over Een Groot Uur U van Koos Postema uit 1978 over pedoflieVPRO/Geschiedenis
24 - Geschiedenisgasten, 23 augustus 2010. De beschouwing van Nelleke Noordervliet betreft o.a. het interview van Koos Postema met Brongersma over
pedofilie.
·Het boek: ”Terug naar Oude Pekela”, door MargalithKleijwegt (Balans), nov. 2011.
MargalithKleijwegt
is een journaliste van Vrij Nederland, die met haar "out of the
box" artikel over de zedenzaak van Oude Pekela destijds indruk heeft
achtergelaten. In ieder geval ook op mijn moeder. Zij las wekelijks Vrij
Nederland. Toen het bewuste artikel van MargalithKleijwegt verscheen, was mijn moeder ziek:
longkanker. In 1991 is mijn moeder gestorven aan deze slopende ziekte. Ik
was toen hoog zwanger. Mijn dochter is 5 weken na de dood van mijn moeder
geboren. Toen mijn dochter bijna 2 jaar was, stierf ook mijn vader aan
kanker. Het ouderlijk huis van mijn zus en ik kende toen zijn einde. We
hebben het huis verkocht. Toen we het leeg moesten halen, vond ik op mijn
oude studiebureautje een open geslagen krant. Het was de Vrij
Nederland....met het artikel van MargalithKleijwegt. Mijn moeder had het artikel op mijn
bureautje gelegd. Mijn vader had het zo laten liggen. Ze wisten hoezeer
ik meeleefde met Fred Jonker en Ietje Jonker
Bakker. Mijn ouders wisten hoe graag ik erkenning wilde voor hen, de
ouders en de kinderen die slachtoffer waren geworden. Ook wisten ze
hoezeer ik me ergerde aan de zogenaamde deskundigen die de zedenzaak van
Oude Pekela naar het land der fabelen verwezen.
Het artikel heeft impact gehad op
de wijze waarop ik naar zedenzaak Oude Pekela keek.
Inmiddels zijn er vele jaren
verstreken en is er van alles gebeurd. Ik werd zelf, volgens mij door
mijn drive om wat hier krom is recht te maken, buitenstaander van een
gesloten overkomend systeem dat destructieve
controletechnieken gebruikte in een poging om mij de mond te
snoeren. Ik mocht niet serieus genomen worden met mijn waarneming van een
onwerkelijke overkomende werkelijkheid, die een tipje van de sluier van
de zedenzaak van Oude Pekela leek op te laten waaien. Zo kwam en komt het
op me over.
Voor meer over mijn ervaringen
met de mogelijke impact van destructieve controletechnieken, verwijs ik
jullie graag naar www.sektehulp.nl
Ik heb het boekje " Terug
naar Oude Pekela" met veel emotie gelezen. Ik las over Margalith´s perceptie van de gebeurtenissen in Oude
Pekela. Ze bereikt, vind ik,met
haar boekje de erkenning die de slachtoffers van toen verdienen. Het is
duidelijk: Geen massahysterie in Oude Pekela. Ze geeft in haar boek,
volgens mijn inzichten, ook aan dat sommige wetenschappers en "skeptici" de werkelijkheid overschreeuwden met
hun hoon, ongeloof en dat deze mensen de bevolking van Pekela onterecht
van massahysterie beschuldig(d)en. Ze beschrijft het bijna zoals ik het
schrijf in mijn artikel " Skepsis of backlash"
Goed dat ook zij dit schrijft. In een interview op BNR radio
hoor ik haar aan het eind een interessante tip geven over een film,
waarin het misbruik van kinderen door een man een vraag blijft. De zoon
van deze man laat met stukjes film momenten uit hun leven zien. De vraag
blijft: "Heeft hij het wel of niet gedaan". Boeiend gegeven.
Mevrouw Kleijwegt´s
artikel in de Vrij Nederland was destijds scherp en kritisch. Haar boek
is meer beschrijvend en laat een aantal zaken open. Zo bekijk ik het.
Volgens mij ligt de werkelijkheid
van de zedenzaak Oude Pekela in de herinneringen en percepties van veel
verschillende mensen. En al die mensen hebben een andere invalshoek, perceptie.
De percepties los van elkaar bieden geen volledig beeld. Net als de
stukjes van een puzzel nog geen heel beeld van de puzzel geven. Als we al
die verschillende percepties eens op een hoop zouden gooien....dan zou
volgens mij de zedenzaak Oude Pekela geen mysterie blijven.
In Vrij
Nederland verschijnt een week n.a.v. de uitgave van het boekje Terug naar
Oude Pekela een uitgebreid artikel. Het accent ligt in deze krant op de
inzet van psychiater G. Mik, die na zijn onderzoek destijds achter de
opvatting dat er kinderen misbruikt zijn is gaan staan. De kinderen van
Mik vertellen dat hun vader min of meer " aan de kindermisbruik
affaire Oude Pekela is gestorven: Hij werd door zijn opvatting dat er
iets met de kinderen gebeurd moet zijn, teveel en te diep door het slijk
gehaald. Ook door mensen waarvan hij dat niet had verwacht. Dat lijkt hem
teveel te zijn geworden, zo begrijp ik uit het verhaal in de Vrij
Nederland.
Het
interview in de Vrij Nederland is door Rene Beishuizennogeens weergegeven in het Dagblad van het Noorden,
zo las ik op 24 november 2011. Hier lijkt het interview meer het accent
van de radio interviews te hebben. In beide artikelen komt Margalith´s opvatting nadrukkelijk naar voren: dat in
Oude Pekela destijds wel iets gebeurd moet zijn en dat Pekelders overwegend nuchtere mensen zijn die niet
aan massahysterie lijden. Voor het artikel in het Dagblad van het
Noorden, verwijs ik jullie graag naar:
* Ik heb voor mijn verhaal en
opvatting over de zedenzaak in Pekela gebruik gemaakt van mijn eigen
ervaringen als inwoner van Oude Pekela, als lerares lichamelijke
opvoeding en sportlerares in dit dorp destijds. Ook mijn contacten met de
mensen die hetzij als ouder, hulpverlener of slachtoffer betrokken waren
bij de affaire spelen een belangrijke rol naast de bestudering van
allerlei internationale literatuur m.b.t. deze onderwerpen.
Noemen wil ik de volgende 2
artikelen:
• Experienceswith ritualist childsexualabuse: a case studyfrom the Netherlands
• Effects
of ritualabuse: The results of threesurveys in the Netherlands.
van Fred Jonker en IetjeJonker-Bakker.
Tegenwoordig ben ik hulpverlener
met een zelfstandige praktijk: Creative
Counseling. Ik ben counselor/coach, exitcounselor,
spreker en sportconsultant van beroep. Als exitcounselor
ben ik gespecialiseerd in de begeleiding van slachtoffers van
hersenspoelen, zoals bijvoorbeeld slachtoffers van loverboys en sektes.
Ook geef ik voorlichting omtrent dit fenomeen aan scholieren, studenten,
hulpverleners e.a. Meer over mijn praktijk, visie en werk kunt u vinden
op:
Hieronder nog een link naar een
artikel in dagblad Trouw, waarin prof. K. Pyck
zijn opvatting over de gebeurtenissen in Pekela uiteenzet en een link
naar de pdf versie Skepsis of Backlash:
.jpg)
