Seksueel misbruik van kinderen op
grote schaal, wordt vaker gemeld dan de meeste mensen lief is. Mensen willen
niet dat er zulke afgrijselijke zaken gebeuren. Ze kunnen en willen zich
niet voorstellen dat mensen tot het seksueel misbruiken van een kind en
er geld aan te verdienen met het verkopen van kinderporno in staat zijn.
Volgens sommige wetenschappers is het gegeven dat mensen zich zoiets niet
voor kunnen/willen stellen een
van de oorzaken van het backlash mechanisme.
Volgens mijn inzichten wordt het
bestaan van seksueel misbruik van kinderen op grote schaal mede door de
werking van backlash vaak in de hoek van "
fantasie" of bijvoorbeeld " massahysterie" gezet.
Dat seksueel misbruik van een
kind bestaat is volgens mij een groot onrecht. Dat het op grote schaal
gebeurt is een groot onrecht aan de vele kinderen die daar slachtoffer
van zijn, vind ik. Maar stelt u zich eens voor hoe het moet zijn voor
slachtoffers van zo´n onrecht die met hun verhaal naar buiten komen en
vervolgens te horen krijgen dat ze een bloeiende fantasie hebben. Hoe is
dat voor de ouders van die slachtoffers......en voor de hulpverleners van
die kinderen?
De affaire Oude Pekela lijkt in
mijn visie erop alle aspecten van een werkelijk gebeurde zedenzaak en de
werking van het backlashmechanisme in zich te
hebben.
Natuurlijk zijn er meer
bedenkelijke gebeurtenissen geweest: Ik noem de Bolderkaraffaire, de Eper incest affaire. Hoe zou het daarin zitten met
wel of geen werking van het backlashmechanisme?
Aan het eind va 2010 werd bekend
dat er in Amsterdam kinderen seksueel zijn misbruikt. Volgende de
berichtgeving lees ik dat het ook hier gaat om misbruik op grote schaal.
Er wordt een internationaal netwerk vermoed. Het onderzoek naar de
wandaden van de dader en het bestaan van een eventueel internationaal
netwerk is in gang gezet. Ik hoop dat een backlash
met begrippen als fantasie en massahysterie niet op zullen duiken. Dat er
kinderen bloot hebben gestaan aan seksueel misbruik is al erg genoeg. Ze
blootstellen aan een massa die over hun nare belevenissen lacht en
grappen maakt als zijnde verhalen die voortgesproten zijn uit de rijke
fantasie van kinderen enz....maakt het onrecht
dat hen is aangedaan vele malen groter.
Er zijn psychologen die zeggen
dat kinderen tot 3 jaar met een goede begeleiding later geen last meer
zullen hebben van de effecten van seksueel misbruik. Het kan dus weer
helemaal goed komen met de kinderen die zoiets naars als seksueel
misbruik beleven. Dat is een grote opluchting vind ik.
Dat de kinderen serieus genomen
worden, dat de ouders, hulpverleners en andere mensen die zich op een
positieve manier inzetten voor de kinderen serieus genomen blijven worden
is van groot belang.
Voor meer informatie over backlash effecten verwijs ik naar de website: backlash.
Zedenzaak in Amsterdam
Toen ik de eerste tv beelden zag
over de vermoede zedenzaak in Amsterdam, was ik geschokt. Net als vele
andere Nederlanders. Ik zag de schokgolf van media aandacht, geschrokken gezichten,
deskundigen die zich buigen over de effecten van seksueel misbruik en de
drijfveren van een mogelijke dader. De burgemeester die zijn best deed om
inhoud te geven aan het gebeuren op een wijze waarmee hij probeerde recht
te doen aan de gevoelens van de ouders van de kinderen die slachtoffer
leken, de media aandacht en het toehorende publiek in heel Nederland.
Op tv hoor ik een journalist, in
samenhang met de gebeurtenissen in Amsterdam, de gebeurtenissen in Oude
Pekela bestempelen als zedenzaak.....niet de "clownsaffaire"
met als luchtje daaraan: "massahysterie", maar
"zedenzaak" met een meer serieuze klank.
Hieronder een greep uit de
verschillende publicaties over de ontwikkelingen omtrent de zedenzaak in
Amsterdam:
Nelleke
Noordervliet over Een Groot Uur U van Koos Postema uit 1978 over pedoflieVPRO/Geschiedenis
24 - Geschiedenisgasten, 23 augustus 2010. De beschouwing van Nelleke Noordervliet betreft o.a. het interview van Koos Postema met Brongersma over
pedofilie.
Skepsis of backlash,
een
artikel van Sjoukje Drenth Bruintjes over haar visie op de zedenzaak
in Oude Pekela in 1987
·Het boek: ”Terug naar Oude Pekela”, door MargalithKleijwegt (Balans), nov. 2011.
MargalithKleijwegt
is een journaliste van Vrij Nederland, die met haar "out of the
box" artikel over de zedenzaak van Oude Pekela destijds indruk heeft
achtergelaten. In ieder geval ook op mijn moeder. Zij las wekelijks Vrij
Nederland. Toen het bewuste artikel van MargalithKleijwegt verscheen, was mijn moeder ziek:
longkanker. In 1991 is mijn moeder gestorven aan deze slopende ziekte. Ik
was toen hoog zwanger. Mijn dochter is 5 weken na de dood van mijn moeder
geboren. Toen mijn dochter bijna 2 jaar was, stierf ook mijn vader aan
kanker. Het ouderlijk huis van mijn zus en ik kende toen zijn einde. We
hebben het huis verkocht. Toen we het leeg moesten halen, vond ik op mijn
oude studiebureautje een open geslagen krant. Het was de Vrij
Nederland....met het artikel van MargalithKleijwegt. Mijn moeder had het artikel op mijn
bureautje gelegd. Mijn vader had het zo laten liggen. Ze wisten hoezeer
ik meeleefde met Fred Jonker en Ietje Jonker
Bakker. Mijn ouders wisten hoe graag ik erkenning wilde voor hen, de
ouders en de kinderen die slachtoffer waren geworden. Ook wisten ze
hoezeer ik me ergerde aan de zogenaamde deskundigen die de zedenzaak van
Oude Pekela naar het land der fabelen verwezen.
Het artikel heeft impact gehad op
de wijze waarop ik naar zedenzaak Oude Pekela keek.
Inmiddels zijn er vele jaren
verstreken en is er van alles gebeurd. Ik werd zelf, volgens mij door
mijn drive om wat hier krom is recht te maken, buitenstaander van een
gesloten overkomend systeem dat destructieve
controletechnieken gebruikte in een poging om mij de mond te snoeren.
Ik mocht niet serieus genomen worden met mijn waarneming van een
onwerkelijke overkomende werkelijkheid, die een tipje van de sluier van
de zedenzaak van Oude Pekela leek op te laten waaien. Zo kwam en komt het
op me over.
Voor meer over mijn ervaringen
met de mogelijke impact van destructieve controletechnieken, verwijs ik
jullie graag naar www.sektehulp.nl
Ik heb het boekje " Terug
naar Oude Pekela" met veel emotie gelezen. Ik las over Margalith´s perceptie van de gebeurtenissen in Oude
Pekela. Ze bereikt, vind ik,met
haar boekje de erkenning die de slachtoffers van toen verdienen. Het is
duidelijk: Geen massahysterie in Oude Pekela. Ze geeft in haar boek,
volgens mijn inzichten, ook aan dat sommige wetenschappers en "skeptici" de werkelijkheid overschreeuwden met
hun hoon, ongeloof en dat deze mensen de bevolking van Pekela onterecht
van massahysterie beschuldig(d)en. Ze beschrijft het bijna zoals ik het
schrijf in mijn artikel " Skepsis of backlash"
Goed dat ook zij dit schrijft. In een interview op BNR radio
hoor ik haar aan het eind een interessante tip geven over een film,
waarin het misbruik van kinderen door een man een vraag blijft. De zoon
van deze man laat met stukjes film momenten uit hun leven zien. De vraag
blijft: "Heeft hij het wel of niet gedaan". Boeiend gegeven.
Mevrouw Kleijwegt´s
artikel in de Vrij Nederland was destijds scherp en kritisch. Haar boek
is meer beschrijvend en laat een aantal zaken open. Zo bekijk ik het.
Volgens mij ligt de werkelijkheid
van de zedenzaak Oude Pekela in de herinneringen en percepties van veel
verschillende mensen. En al die mensen hebben een andere invalshoek,
perceptie. De percepties los van elkaar bieden geen volledig beeld. Net
als de stukjes van een puzzel nog geen heel beeld van de puzzel geven.
Als we al die verschillende percepties eens op een hoop zouden
gooien....dan zou volgens mij de zedenzaak Oude Pekela geen mysterie
blijven.
In Vrij
Nederland verschijnt een week n.a.v. de uitgave van het boekje Terug naar
Oude Pekela een uitgebreid artikel. Het accent ligt in deze krant op de
inzet van psychiater G. Mik, die na zijn onderzoek destijds achter de
opvatting dat er kinderen misbruikt zijn is gaan staan. De kinderen van
Mik vertellen dat hun vader min of meer " aan de kindermisbruik
affaire Oude Pekela is gestorven: Hij werd door zijn opvatting dat er
iets met de kinderen gebeurd moet zijn, teveel en te diep door het slijk
gehaald. Ook door mensen waarvan hij dat niet had verwacht. Dat lijkt hem
teveel te zijn geworden, zo begrijp ik uit het verhaal in de Vrij
Nederland.
Het
interview in de Vrij Nederland is door Rene Beishuizennogeens weergegeven in het Dagblad van het
Noorden, zo las ik op 24 november 2011. Hier lijkt het interview meer het
accent van de radio interviews te hebben. In beide artikelen komt Margalith´s opvatting nadrukkelijk naar voren: dat in
Oude Pekela destijds wel iets gebeurd moet zijn en dat Pekelders overwegend nuchtere mensen zijn die niet
aan massahysterie lijden. Voor het artikel in het Dagblad van het
Noorden, verwijs ik jullie graag naar:
* Ik heb voor mijn verhaal en
opvatting over de zedenzaak in Pekela gebruik gemaakt van mijn eigen
ervaringen als inwoner van Oude Pekela, als lerares lichamelijke
opvoeding en sportlerares in dit dorp destijds. Ook mijn contacten met de
mensen die hetzij als ouder, hulpverlener of slachtoffer betrokken waren
bij de affaire spelen een belangrijke rol naast de bestudering van
allerlei internationale literatuur m.b.t. deze onderwerpen.
Noemen wil ik de volgende 2
artikelen:
• Experienceswith ritualist childsexualabuse: a case studyfrom the Netherlands
• Effects
of ritualabuse: The results of threesurveys in the Netherlands.
Tegenwoordig ben ik hulpverlener
met een zelfstandige praktijk: Creative
Counseling. Ik ben counselor/coach, exitcounselor,
spreker en sportconsultant van beroep. Als exitcounselor
ben ik gespecialiseerd in de begeleiding van slachtoffers van
hersenspoelen, zoals bijvoorbeeld slachtoffers van loverboys en sektes.
Ook geef ik voorlichting omtrent dit fenomeen aan scholieren, studenten,
hulpverleners e.a. Meer over mijn praktijk, visie en werk kunt u vinden
op:
.jpg)
