|
EEN CREATIEF
UITLAATKLEPJE
.....is
nooit hetzelfde als bijvoorbeeld de bijsluiter van een medicijn. Zo'n
bijsluiter geeft exact weer wat er bedoeld wordt met de pil/het
drankje. Een creatief iets is niet zo'n exacte weergave van iets.
Makkelijk te lezen is het heel vaak ook niet. Ja, de woorden kunnen we
snel lezen, maar de inhoud vergt soms wat meer inlevingsvermogen...meer
dan het inlevingsvermogen die de bijsluiter van een pil vraagt.
Exacte
weergaves van dingen( b.v. een goede pillenbijsluiter), hebben
weinig last van onbegrip. Creatieve weergaves van gebeurtenissen e.d.,
hebben daarentegen een verhoogd risico voor onbegrip. Zolang zoiets
niet ontaardt in het bewust omdraaien van de bedoelingen van de
creatieveling, is dat risico niet zo'n probleem. Het wordt flink klote,
wanneer er mensen zijn die de creatieve gedichten en verhalen bewust
verkeerd gaan uitleggen.
Dat
verkeerd uitleggen zou b.v. als reden kunnen hebben, dat de gedichten
misschien wel iets bloot leggen waar sommigen niet blij mee zijn.
Dat gebeurt
soms ook als de auteur helemaal niet bedoeld heeft om iets boven water
te krijgen. Aan de vijandigheden die de auteur dan ondervindt, merkt de
woordgoochelaar dan dat er met d e gedichten klaarblijkelijk een
gevoelige snaar is geraakt. Soms komt op die wijze iets uiterst bizars
aan het licht, waarvan niemand het bestaan vermoedde...ook de
schrijver/schrijfster niet.
Ik noem
dit voorbeeld, omdat ik iets dergelijks heb ervaren.
Geloof
me, dat is echt flink vervelend.........en flink schrikken....
Nadat ik
me bewust was van dreiging jegens mijn persoon, ben ik blijven
schrijven.
Het was
de enige manier
- om een beetje om te kunnen
gaan met de druk die van die dreiging uitging
- om de stress van die situatie
o.a. door gevoelens zoals verdriet, machteloosheid, teleurstelling
vanwege de toestand een beetje kon ventileren.
- Om mezelf een beetje in
bescherming te nemen in een situatie waarin ik in het begin met
mijn verhaal nergens terecht kon
- Etc.
Ik heb de
oorzaak van de dreiging willen begrijpen, omdat ik dacht dat het wel om
een misverstand moest gaan. Maar toen ik beetje bij beetje ging
begrijpen wat de oorzaak was, zat ik met mijn handen in het haar. Ik
kon er weinig aan veranderen.
Met mijn
karakter heb ik me ook geweerd, omdat ik vind dat mensen die iemand
monddood willen maken, hun zin niet mogen krijgen. Daar sta ik met
alles wat en wie ik ben tegenover op. Zeker wanneer
machtswellustelingen mensen vernederen en gevangen houden voor het in
stand houden van hun zieke machtsstructuur. Nog meer wanneer iemand die
me dierbaar is in zo'n situatie vast lijkt te zitten.
Alle
hiernavolgende woorden, zinnen, gedichten en verhalen zijn bewust
geschreven om erover na te moeten denken, eer je ze echt begrijpt. Ze
zijn bedoeld om "in de long run" verduidelijkend te zijn over
negatieve bewegingen in onze maatschappij. Vooral verduidelijkend ook
voor de slachtoffers van zulke nare groepen. Het eerste wat je namelijk
in zo'n groep afleert, is "zelf nadenken".
Woorden,
zinnen, gedichten en verhalen kunnen onwaarheden zijn. Fantasievolle
vertelsels om mensen te vermaken. Dat kan.
Maar veel
vaker vormen die prachtige producten van het samenspel tussen gevoel en
verstand in onze hersenen, een ware weerspiegeling van de oprechte en
eerlijke innerlijke beleving van de schrijver/schrijfster in relatie
met een heftige gebeurtenis in zijn/haar leven. Wanneer het om een
schrijver/schrijfster gaat met een sterke betrokkenheid bij mensen in
het algemeen, dan kan de inhoud van de creatieve producten ook betrekking
hebben op het lot van andere mensen. De schrijver/schrijfster brengt
met woorden en zinnen structuur aan in de chaos van emoties. In die van
zichzelf, maar soms ook in de wanorde en chaos van anderen.
Dichterlijke
vrijheid wordt gebruikt in een poging om de kloof enigszins te
overbruggen tussen degene die iets zelf heeft ervaren en degene aan wie
die ervaring wordt uitgelegd. Dat de dichter ook weleens een snaar
raakt waarvan hij/zij het bestaan niet kent....is al besproken.
Het is
natuurlijk uitermate ongepast om schrijfsels van zo'n persoon, op de
analysetafel van psychologen,artsen en/of psychiaters te beoordelen
en/of nog erger: te veroordelen.
De
conclusie dat de schrijver slechts over een beperkt deel van de dingen
des levens schrijft zal meestal juist zijn. De conclusie dat de
schrijver/schrijfster derhalve ook "in een door zichzelf gecreeerd
klein wereldje leeft", slaat de plank dan verschrikkelijk mis
natuurlijk. Die conclusie is onjuist. Gelukkig zijn de meeste
artsen,psychiaters en psychologen zich bewust van de professionele
ethiek die ze moeten hanteren en het verschil tussen de blik vanuit hun
beroep enerzijds en de blik vanuit hun eigen zelf anderzijds. De
meesten wel. Bovendien kan vrijwel ieder mens begrijpen dat een
gedichtenbundeltje of een roman nooit alle ervaringsfeiten van het
leven kunnen bevatten....toch?!
Schrijven
is zo gek nog niet!
De
verhalen en gedichten bieden de schrijver/schrijfster namelijk de
mogelijkheid om
 de ene keer met een zeker distantie een situatie/gebeurtenis te
bekijken en relativeren
en de andere keer juist met een loep een ondoorzichtige,ongrijpbaar
lijkende toestand, te verduidelijken
Dat is
niet gek. Dat is creatief!
Schrijven
brengt geestelijke rust. Niet de verteller is het grote probleem. Het
is voor de wereldvrede en harmonie tussen mensen funest, wanneer iemand
niet bij machte is om zorgvuldig geknutselde woorden en zinnen op wit
papier,te lezen met de bril van een mens met zijn/haar eigen emoties
waarmee hij/zij een poging doet zich in te leven in hetgeen op dat
moment gelezen wordt.
Ik heb mijn
eerste dichtbundeltje geschreven aan een mens( later "de maan") die wel
kon/kan lezen. Ze stimuleerde me tot het schrijven en het uitgeven van
mijn boekje. Mijn echtgenoot heeft de rol van kritisch lezer van al
mijn dichterlijke weergaves. De werkelijke uitgave was een klein
succesje. Mooi. Maar tegelijkertijd zo verdrietig: Het contact met
"de maan" werd onmogelijk gemaakt, mijns inziens, door de
impact van destructieve gedragscontroletechnieken. Deze technieken
zorgen voor een onzichtbare tralies tussen de maan en ’t schrijvertje.
Ik heb
daarom het boekje niet persoonlijk aan de maan mogen geven. Inmiddels
duurt de contactbreuk al bijna 10 jaar. Communicatie mag niet.
Een ernstig nare toestand met groeiende misverstanden door de
noncommunicatie. Extra intensief voor ons door de rollen die t.o.v. ons
ook werden( en soms worden) bekleed. De deuren naar plaatsen waar je
met je kleine en grote gezondheidsklachtjes naartoe gaat, waren dicht.
Dat heeft naast de andere vijandigheden richting mijn persoontje, ook
een intimiderend karakter. Uiteindelijk hebben we daar wel een
oplossing voor gevonden….al lost dat natuurlijk niet zondermeer ook het
verdriet en de teleurstelling op.
Onze
vriendschap voor de maan, liet ons middels studie en
collega-deskundigen op dit terrein naar antwoorden zoeken van het
waarom van die vijandigheden. Onze perceptie is welbekend en nooit
ontkend. Lees daarover meer op mijn homepage over "onethische
manipulatietechnieken".
Onze
vriendschap voor de mens achter de maan, is vanwege onze blik op de
situatie, natuurlijk gebleven.
In "Een
creatief uitlaatklepje staan gedichten en verhalen over emoties in
relatie tot heftige gebeurtenissen. Chaotisch? Ja, op deze afdeling van
mijn website is dat misschien wel zo. Niet erg! Uit de grootste chaos
is immers een fantastisch mooi kunstwerk ontstaan: "leven".
Schrijven
is zo gek nog niet!
Laat
niemand jouw mond snoeren!
De
dichtbundel “ Een knuffel voor jou” is o.a. nog verkrijgbaar in: “Schrijvertjes
Gedichten Shop”
Hartelijke
groeten,
“
According to my perception”
Sjoukje/'t
schrijvertje
|
Percepties
Een creatief uitlaatklepje gaat over de verwerking van
en het zichtbaar maken van
de impact van een onwerkelijk overkomend fenomeen op een mens en
haar vriendschap met een ander mens.
Het betreft de mogelijke impact van destructieve
controletechnieken.
De impact van onethische manipulatietechnieken, die vanwege het
onwerkelijk overkomende karakter van het fenomeen en de vernuftigheid
van de “truc” bijna onzichtbaar aanwezig kan zijn.
“Mensen zien de gebeurtenissen in een bepaald perspectief. Dat
perspectief kan zodanig gemanipuleerd zijn dat bepaalde werkelijkheden
onzichtbaar zijn vanuit dat gemanipuleerde perspectief”. Ingewikkeld.
Ja. Maar het bestaat. Het zichtbaar maken van zoiets bleek voor mij een
gevecht tegen machtsmisbruik in vol ornaat. Een nachtmerrie die
werkelijkheid werd.
Op deze pagina’s is een creatieve weergave van mijn strijd tegen
dat onrecht te lezen.
Het hele gebeuren ligt reeds jaren achter mij. Ik heb van die nare
ervaring in mijn leven iets positiefs gemaakt.
Tegenwoordig ben ik hulpverlener en kennen veel mensen in binnen en
buiteland mij als hulpverlener aan slachtoffers van destructieve
controletechnieken, zoals slachtoffers van sektes en ook bijvoorbeeld
slachtoffers van loverboys dat zijn. Behalve hulpverlenen, verzorg ik
ook lezingen en workshops over dit intrigerende onderwerp.
Symbolisch kan het gegeven als volgt worden weergegeven:
Een oorspronkelijke bewoner van “Amerika”, zag rimpels in het water
van de zee.
Hij tuurde in de verte, maar zag niets. Iedere dag ging deze
bewoner weer kijken…naar de rimpels in het water en in de verte… maar
zag niets…tot hij op een dag in de verte iets ontwaarde maar wat hij
nog nooit had gezien: een zeilboot.
De boot was technisch gesproken steeds zichtbaar geweest. Voor de
bewoner die ernaar zocht, was het een dagenlange oefening van de
waarneming om het voorwerp wat hij niet kende toch te ontwaren.
Het duurde daarna nog dagen voordat de rest van zijn stam de boot
op zijn aanwijzing waar kon nemen.
Inmiddels heb ik reeds vele dankbetuigingen ontvangen van lezers
van de website die in de stof van mijn sites de erkenning van hun
probleem zien. Sommigen melden zich voor hulpverlening in mijn praktijk
en zijn blij geholpen te kunnen worden.
Vergeet niet om ook eens op de website van sektehulp.nl
en de website van mijn praktijk: Creative
Counseling, te kijken.
Vriendelijke groet,
Sjoukje Drenth-Bruintjes/’t schrijvertje.
|
|
