Meeting freedom of mind ?!

Het gaat over respect en gelijkwaardigheid.

Het gaat over menswaardigheid,

waarin geen plaats kan zijn voor

beledigingen

waarmee middels vooroordelen

het snoeren van de mond van de mens die veroordeeld wordt

een mens tot verschoppeling wordt gemaakt.

“Een vervolg in de “briefvoorbeeldenserie”, die allemaal betrekking hebben op pogingen van een buitenstaander om contact te krijgen met iemand die dierbaar is. Een dierbaar mens dat helaas vast lijkt te zitten in een gesloten groepsstructuur. Een groepsstructuur waarin onethische manipulatietechnieken worden gebruikt om het contact met de buitenwereld te minimaliseren en de groepsleden binnen de grenzen van de groepsstructuur te houden”.

Voorgaande delen: deel 1: Stap uit de denkbox

deel 2: Wat doe jij eraan

En dan nu dus: deel 3: Meeting freedom of mind

Algemene inleiding

Brieven aan een ons dierbaar mensje, met wie alle contact middels de gangbare communicatiemiddelen verbroken is. Geschreven tussen 2003 2n 2005.

De brieven vertellen allemaal, elke brief met een eigen accent, het verhaal van de pogingen van een outcast om een dierbaar mens in de knel van een nare groepsstructuur, te bereiken. Een groepsstructuur waarin respect, gelijkwaardigheid e.d. met voeten worden getreden met als een van de zichtbare uitwassen daarvan: het voor ons onmogelijk zijn van enige communicatie met ons kameraadje dat erin vast denkt te zitten. Een ander naar bijeffect voor ons is de intimiderende werking van de wijze van bejegenen door mensen die handelen conform de eis van de bizarre macht in die groep. Het feit dat enkele mensen in onze omgeving door de macht op het verkeerde been zijn gezet en daarom met een grote boog om ons heen zijn gaan lopen met een uiterst verkeerd beeld van ons en onze positie in de situatie, is een ander naar bijeffectje waar we niet blij mee zijn. "Ik ben niet gek of zo en de relatie tussen mijn echtgenoot en mij berust op liefde, wederzijds respect en gelijkwaardigheid". Met mij en met ons is niets mis....maar de macht heeft zijn status gebruikt om extra gewicht te hangen aan de onjuiste karikatuur die hij voor waar de wereld in heeft geschopt. Gelukkig brokkelt het opgebouwde onjuiste beeld eindelijk een beetje af. Wat we eraan hebben gedaan? Och, gewoon onszelf gebleven...al is het best moeilijk om rustig te blijven in deze situatie, geef ik toe.

Enkele jaren hebben we, met de regelmaat van de klok, geprobeerd om de situatie in normaler vaarwater te krijgen. Maar een open gesprek op basis van wederzijds respect en gelijkwaardigheid wordt voortdurend geblokkeerd en onze verzoeken erom genegeerd. Na jarenlange zwijgzaamheid erover en talloze vruchteloze pogingen tot verbetering in alle stilte, hebben we besloten om onze monden erover open te doen. Dat doen we vooral via mijn boek in wording en mijn website. Dat alles vooral met de tijd en energie die ik ervoor over heb. De bedoelde situatie is, op een andere wijze dan op deze afdeling, beschreven op de afdeling: BRAINWASH. Op deze afdeling ventileer ik emoties, gevoelens van verdriet,angst en onvrede met de situatie. Pogingen tot contact en beschrijvingen van de wijze waarop ontmoetingen verlopen komen aan de orde. Maar ook de pogingen om me in te leven in de benarde toestand van mijn kameraadje in de knel.

Ik laat de brieven op deze site staan, omdat ze ook iets laten zien van de ontwikkeling van het proces.

Er zijn ook brieven te vinden die misschien als voorbeeld/inspiratiebron kunnen dienen voor mensen die, evenals ik, bezig zijn met pogingen tot contact met een dierbaar mens dat vast zit in een sektarische beweging. Voor deskundige begeleiding hierin, verwijs ik jullie graag naar mijn praktijksite:

Creative Counselling.

Dag,

’t schrijvertje.

Inleiding deel 3.

Vrijheid van denken, lijkt zo gewoon. Iedereen weet dat allerlei vrijheden door dwang kunnen worden afgenomen. Dat het echter middels onethische manipulatietechnieken mogelijk is om zelfs de vrijheid van denken af te nemen, is minder bekend. En toch komt het voor.

Voor meer informatie over de werkingsmechanismen in zo’n soort proces, verwijs ik graag naar de afdeling: Brainwash.

Wanneer je nog niets over de processen en technieken waarop ik wijs weet, dan is het van belang, voor een goed begrip van de motivatie om deze brieven te schrijven en op het internet te zetten, toch eerst “brainwash”te lezen.

Maan,

Uuuuuren gesproken ?

We hebben inderdaad uuuuuuuuuren gesproken. Vroeger! Vroeger spraken we uren met elkaar. Jouw verhalen en problemen kwamen evenveel aan bod als de mijne. Soms kwamen jouw worries meer aan de orde dan de mijne. Soms was dat andersom. Zo gaat dat in een goede vriendschap. Maar op een dag veranderde dat plotsklaps. Er werd niet meer echt gesproken. Er werd vooral uuuuren op mij ingepraat, om mij ervan te overtuigen dat van mijn persoonlijkheid, motivaties voor handelen, roots, vrienden….kortom alles wat al mijn levenlang wel bij mij hoorde…niets deugde. Behalve beoordeeld, werd ik nogeens veroordeeld ook. En ik mocht niets over dat gedoe van jullie zeggen. Stuk was ik ervan.

Uuuuuuuuuren gesproken? Uuuuuuuuuren? Geen seconde is er contact geweest over de kwestie waarover het zou moeten gaan! Geen seconde! Dat weet je toch eigenlijk wel…toch? Nou dan? Klets dan geen onzin tegen een goedbedoelende bemiddelaar

Er is door jullie simpelweg teveel over mij en

te weinig met mij gesproken!

Hoi maan,

Alhoewel ik me ervan bewust ben, uitgaande van onze welbekende nooit ontkende perceptie, dat je onder zware druk en chantage je conformerend opstelt ten opzichte van de wil van de macht in de situatie, kan ik niet anders dan staan op het recht zetten wat krom is gezet over mij en alles wat bij me hoort. Die bullshit heeft ons ernstig geschaad en schaadt ons hier en daar nog steeds. De machtstructuur wilde mij onderuit hebben, zo denken wij logischerwijs. Jij wil dat niet echt, mij onderuit halen.. Maar maan, zolang jij boven water volledig uitvoert wat de macht wil…hebben wij feitelijk niets aan jouw eigen opvattingen. Je haalt me gewoon toch onderuit. Jouw opstelling is feitelijk voor ons even naar en onacceptabel als de opstelling van de macht. Dat kunnen we niet langer accepteren. Dat zal je misschien toch kunnen begrijpen. Dat we weten dat jij als jezelf ons dit nooit aan zou doen en je eigen opvatting diametraal op die van de macht staat, houdt onze deur op een kiertje voor de mens onder water. Maar die secretia boven water kan wat mij en wat ons allemaal betreft de boom in. Die hoef ik niet te zien. Ik kan mijn tijd beter besteden .

Wij zien ons mensje achter de maan, die nog steeds onder water bestaat lijkt het, graag terug. We missen haar allemaal.

Laat je toch niet zo in het niets verdwijnen, maan. Laat ons niet zo in de steek. Ik verzoek je dringend zaken die krom gezet zijn over mij bij derden, recht te zetten.

Liefs voor jou

Nog geen blik voor secretia,

Wij alledrie…..met altijd hetzelfde gezicht overal…zonder gekronkel!

Maan,

Wat bedoel je daar nou weer mee?

Ik heb van jou geen afscheid gehoord. Pogingen van mij om duidelijkheid te krijgen over hetgeen je zelf wilt op dit terrein van de troebele toestand, zijn genegeerd. Volgens ons wil je helemaal geen afscheid nemen en is dat ook wel gebleken uit vanalles.

Je vond mijn gedichten altijd zo mooi. Hou ze toch niet zo diep verborgen onder de grond. Je hebt mijn woorden gekoesterd en helaas diezelfde woorden even later door het slijk gehaald en mijn persoonlijkheid ermee geplet. Dat zal wel in opdracht van de machtstructuur geweest zijn, maar toch….hoe heb je dat kunnen doen. Ik heb veel kennis van de werking van onethische manipulatietechnieken en alles wat daarbij komt kijken. En toch begrijp ik niet echt hoe je me zo te grazen hebt kunnen nemen. Sinds een tijdje weet ik hoe extreem die conformering aan de wil van de macht is. Die ontdekking heeft me tot diep in mijn ziel flink geraakt. Daar ben ik niet zomaar bovenop. Ik heb al die jaren niet kunnen bedenken dat je conformering zo ver zou kunnen gaan. Ik was je kameraadje en had je nooit iets kwaad aangedaan, nooit 1 woord gelogen. Jouw gezondheid en welzijn vond ik belangrijk…Dat vind ik natuurlijk nog, maar ik ben verdrietig en stil van de mate waarin je mee bent gegaan in de pogingen om mijn persoonlijkheid onderuit te halen….zo is het overgekomen. Boven water ben je zo wreed over en tegen ons alledrie. We weten wel dat je dan niet jezelf bent, maar het is wel de “sekretia”waar wij boven water mee te maken hebben. Het is niet eenvoudig om na 5 jaar gepruttel in de marge nog steeds begrip op te brengen voor de situatie waarin jij verzeild bent geraakt en waarin jij denkt vast te zitten.

Wat is gebleven is mijn hart voor de mens achter de maan die ik heb leren kennen voor “de grote ommezwaai”. Dat is waar het kiertje van onze deur open door blijft. Maar hoe zit dat dan met jouw hart voor mij….Hoeveel kan het jou nog schelen hoe het mij onder de druk van deze ellende is vergaan en gaat.

Onder water…..ja…..och,och,maan….wat is het toch naar allemaal. Ik wou dat het anders was.

Begrijp dat ik niet anders kan dan doorwandelen op mijn nieuwe route.

Als je wat onze vriendschap betreft afscheid wilt, dan ben je hier ook van harte welkom om dat tegen me te zeggen hoor. Ik zal dan niet zoveel zeggen, denk ik. Accepteren zal ik dat wel. Natuurlijk hoop ik dat je met positievere berichten daarover bij ons binnenvalt. Maar het belangrijkste voor iedereen is toch wel wat duidelijkheid erover.

Een vermoeid schrijvertje.

Maan,

Of ik teleurgesteld ben? Nou en of! Te zacht uitgedrukt zelfs!

Mensje achter de maan,

Wees dapper, maar ook verstandig. Niet eenvoudig. Dat weet ik wel.

Wat zal ons maantje toch bedoeld hebben met “tijd”, is wat wij ons hier afvragen. Wat “tijd”?

linkinfo

Ze tekende letters in het zand

Toen gingen ze met de wind hand in hand

Nadat ik ze had gelezen

En begreep naar welke woorden ze verwezen

Ik ben ze nooit vergeten

Laat me leiden door mijn geweten

In mijn zoektocht naar jou

Omdat jij te ken(n) en gaf dat je dat wou

Ik schreef daarom letters op wit papier

En schrijf nog steeds:“Kom maar hier”…

Je weet waar ik woon….en de deur staat op een kiertje. Het is tijd….

Wanneer je je ervan bewust wordt dat een mens van wie je zielsveel houdt en mede derhalve het volste vertrouwen van je geniet, uiteindelijk in werkelijkheid de beul en jouw beul blijkt te zijn zoals in “Der Tot und das Madchen”van Schubert/Polanski….dan breekt dat je hart en kraakt het je wezenlijke ik. Dat kan ik helaas tot in mijn kleine teen met je meevoelen, zoals je wel weet. Alleen ik had wel de mazzel dat mijn beul lange tijd bewust missloeg en derhalve maar een surrogaatbeul was. Geen echte… Een beultje zeg maar….maar dan een die met een kusje op de wang in de lieve fee kan veranderen op een dag.

Wat jij hebt ervaren is wat in de film van Polanski zo treffend wordt uitgebeeld. Dat is verschrikkelijk. Erger nog is het dat je nog steeds binnen slagbereik van die beul van je zit met alle gevolgen van dien.

Dag mensje achter de maan,

Een “tovenaar”ben ik duidelijk niet. Als ik kon toveren,kon toveren,kon toveren,kon toveren, dan keek jij mij nu aan en pakte ik je hand om je mee te nemen naar de wereld buiten de grenzen van de nachtmerrie waarin jij gevangen lijkt te zitten. Dan zou je mijn ikje weer respecteren zoals je dat heel lang geleden wel deed. Dan zou je respect hebben voor de waarde van mijn boekje en het bestaan van onze wonderlijke taaie vriendschap. Een vriendschap, die mij door de houding die jij in deze specifieke situatie in hebt genomen, zo kwetsbaar heeft gemaakt.

Maan,

Ik heb het niet over “hoe mensen kunnen zijn”. Ik val ook niet om als ik mensen tegen kom die gemeen doen. Dat vind ik dan geen leuke mensen. Doen ze gemeen tegen mij, dan krijgen ze ad rem als ik kan zijn de bal die ze kaatsen terug.

Daarnaast vind ik het veralgemeniseren van iets/gebeurtenis/ervaring naar opmerkingen zoals:

Ø “Zo zijn mensen nu eenmaal”.

Ø “Zo zijn mannen nu eenmaal”

Ø “Zo zijn vrouwen nu eenmaal”

Ø “Zo zijn………..nu eenmaal”,

erg gevaarlijk. Dat kan leiden tot het hanteren van vooroordelen, die heel gemakkelijk kunnen leiden tot het “dehumaniseren’ van een groep mensen. Het voorbeeld van de dehumanisering van de joden voor en tijdens wereldoorlog 2 kennen we allemaal. Dat leidde tot beestachtig gedrag ten opzichte van die bevolkingsgroep. McCarthy in Amerika deed dat met communisten. Sommige groepen dehumaniseren vrouwen. Andere dehumaniseren kinderen. Er zijn meer voorbeelden te geven, maar daar dient dit schrijven nu niet voor. Ik wilde illustreren waarom ik veralgemeniseringen soms gevaarlijk vind.

Wat mij in de situatie met jou weleens is opgevallen is dat veralgemeniseringen werden gebruikt ter verklaring van, maar ook ter vergoelijking van ronduit gemeen benedenmaats gedoe….van sommigen…. met uitspraken als: ”Zo zijn mensen nu eenmaal”.

Op mij kwam het vaak over alsof je ervan overtuigd was dat de gemenigheden in de kwestie niet te bevechten waren omdat die gemenigheden nu eenmaal bij….mannen bijvoorbeeld….hoorden. Alsof de persoon die de benedenmaatse houding en optredens hanteerde niet zelf verantwoordelijk kon worden gehouden voor zijn daden. Jij accepteerde vrijwel verzetloos alles en vond dat ik dat maar beter ook kon doen.

Toen ik eens een keertje de “machtstructuur”ter verantwoording riep over iets gemeens, reageerde je met: “je leert het ook nooit”. Ik heb me toen afgevraagd wat je daar toch mee bedoelde. Het enige antwoord dat over bleef was dat je het hopeloos vond dat ik maar niet leerde mijn mond te houden en klakkeloos/kritiekloos te accepteren wat er allemaal aan onrecht werd gedaan door de machtstructuur. Ik had mijn mond te houden en de macht naar zijn pijpen te dansen.

Kort samengevat vind ik dat alle ingredienten voor het ontwikkelen van en het vasthouden van passiviteit van de slachtoffers binnen de groep waarin jij bivakkeert wel aanwezig leken en lijken. Het lijkt wel alsof die passiviteit en de minderwaardige positie van slachtoffers onderbouwd worden/zijn met een soort filosofie. Een filosofie vol vooroordelen, een denkbox, dehumanisering….en ga zo maar door.

Ik heb het met alles waar ik over schrijf overigens niet over “kleine” gemenigheden.

Waar ik het over heb, is het systematisch gemeen doen……in dit geval tegen en over mij. Ik heb het over het doelbewust hanteren van onethische beinvloedingstechnieken. Doelbewust bezig zijn met het murw maken en/of monddood maken van een mens. Ik heb het over het bewust bezig zijn met het vernietigen van iemands geheel eigen identiteit. De eigen identiteit moet plaats maken voor de groepsidentiteit….

Ik heb het over doelbewust en over systematisch gemeen. Het gaat ook over misbruik maken van de macht van een positie ten opzichte van degene waar gemeen tegenover wordt opgetreden.

Wat ik vandaag heb gedaan? Ik heb ergens in Nederland een jongeman ontmoet, die geboren en getogen was binnen een groep met zo’n gesloten structuur en onethische manipulatietechnieken. Een intelligente jongeman, die zijn weg eruit heeft gevonden.

Zijn verhaal heeft diepe indruk op mij gemaakt. Hoe dapper je moet zijn om te breken met zo’n groep en hoe moeilijk het is om de angst voor represailles te overwinnen is me nog duidelijker dan het me al was. De positie van een kind in zo’n groep is verschrikkelijk naar…..Ze vergeten het nooit…… Maar ik heb ook aan hem gezien, dat het wel mogelijk is om buiten de grenzen van zo’n groep weer een bestaan op te bouwen. Buiten de groep is een nieuw bestaan mogelijk:”Leven”.

Mensje achter de maan, ik kan je beloven dat wij er zullen zijn.

Het vertrouwen…..dat kan ik jou niet geven. Hoe graag ik je dat ook zou willen geven. Het is iets wat je zelf moet doen. Je bent pas bezig met je vrijheid als je zelf de eerste stappen zet.

Mijn deur is ook onder water voor jou open.

Ik ben er. Nou jij nog.

In mijn oprechte vriendschap voor jou past wel degelijk het respect voor mezelf. Dat betekent dat ik daar waar het respect voor mijn waardigheid is gekraakt, ik dat zal gaan opeisen zonder aanziens des persoons…..op een mij toevertrouwde en geheel eigen wijze.

Straks is het vat leeg. En dat zal volgens mij het moment zijn waarop het kritisch moment zal beginnen. Het lijkt niet meer ver weg te zijn.

Mensje, vanaf de dag waarop je me zei:

“Doe maar een tijdje alsof ik niet besta.

Vanuit de wereld waarin ik nu leef moet ik je kwetsen en dat wil ik niet.

Ik wil wel bij je terug komen, maar ik weet niet eens of ik het overleef”,

zit ik vol zorg over jou en doe ik dagelijks mijn best om ervoor te kunnen zorgen dat je het wel zult overleven.

Logisch toch? Maar ik kan er nauwelijks bij. Het werd en wordt me aan alle kanten extreem moeilijk gemaakt om mijn handen naar je uit te steken. Hier en daar hoor je doofpotgeluiden en is er druk….Ik ben me rot blijven rennen, krijg nu op de juiste plaatsen gehoor…. maar mensje, ik weet niet of ik hard genoeg ren om op tijd te zijn.

Doe ook eens iets. Zet een paar passen in mijn richting. Mijn conditie laat te wensen over en als ik uitgerend ben….nou….dan hoop ik maar dat er een dokter in de buurt is…. ….

Het was wel aardig wanneer het kameraadje voor wie ik me dan zo leeg heb gerend er dan tegelijkertijd ook zou zijn.

Dan ben je er nog en kan de doorstart een feit zijn. Als het zo zal gaan, dan komt het allemaal goed….met een beetje veel geduld dan.

Ga uit de buurt van de bereikbaarheidsgrenzen van de machtsstructuur als die implodeert!

Liefs……pfff…..hoeveel kilometer moet ik nog?

Mensje,

Ben je ziek of wil je iets anders vertellen….of misschien helemaal niets?

Als je medicijnen nodig hebt, zal ik er voor zorgen dat je ze krijgt….als het niet anders kan dan zal ik geen contact eisen om ze je te bezorgen. De brievenbus kan gewillig zijn als het moet, maar je moet duidelijker zijn….dat begrijp je toch wel?

Misschien wil je me ergens anders op wijzen….geen idee deze keer. Ik ben erg bezorgd over je…Kun je alsjeblieft iets doen om duidelijker te zijn over vanalles…bijvoorbeeld over de plek waar je zit. We hebben onze vermoedens, maar weten het niet. We zijn er voor jou. Laat iets merken, maan…iets duidelijker…alsjeblieft…Laat op z’n minst ons weten dat jij het bent en waar je bent. Alsjeblieft!

27 april 1997-24 october 2003

Je zei dat je niet wist of je de situatie waarin jij verkeerde (nog verkeert)zou overleven.

Ik schrok daarvan en heb sindsdien geen rust

Ik zocht naar de oorzaak van hetgeen je zei

Omdat jij mijn kameraadje was/bent

En ik jouw kameraadje was/ben

Daardoor ontmoette ik de machtstructuur die jouw eigen vrije wil op misselijkmakende wijze beknot

Ik heb zwijgend het machtsvertoon en machtsmisbruik

ook t.o.v. mij

Jarenlang moeten accepteren en incasseren

Ik heb lang moeten zwijgen

Dat hoef ik nu niet meer!

Ik ken je last

Ik ken de machtsstructuur

En vertel het de wereld

Voor jou

En alle andere slachtoffers van psychisch/fysiek geweld

Meeting Freedom of Mind?!

“Een heeeeel klein beetje vriendelijkheid

is in deze situatie

als een druppeltje water voor een mens

die al veel te lang zonder water in de woestijn ronddwaalt”

“le secret”

(Rodin)

’t schrijvertje.

Dag mensje…..achter de maan,

Jij schreef letters in het zand over “een vreselijk nare werkelijkheid achter een bijna perfekte façade”. Je liet ze me lezen. Daarna kwam er een vreselijke storm. Die storm nam jou mee, verwaaide het zand zodanig dat niemand er ook nog maar een letter van kon lezen. Ik probeerde je nog terug te halen, maar jouw kracht leek verdwenen en de storm was zo sterk.

En zo liet je me alleen achter in de chaos die de storm had veroorzaakt en met de herinnering aan de woorden in het zand over de nare wereld achter de muren van schone schijn. Nadat ik me een weg had gebaand door de troep na de storm, heb ik met je woorden gedaan wat jij van mij verwachtte/hoopte, denk ik. Ik heb ze vastgelegd op wit papier. Daarna ben ik ervoor gaan zorgen dat de woorden zeggingskracht kregen. Ondertussen ben ik het spoor van de vernielingen die de storm aan had gericht gaan volgen met als doel je te vinden en niet uit het oog te verliezen.

Dat ik behalve achter je staan ook wel bezig moe(s)t met het beschermen van mij en mijn gezin tegenover de gevolgen van jouw volledig conformeren aan de wil van de machtstructuur, was en is verschrikkelijk moeilijk. Met mijn hart, uitgaande van onze perceptie, kan ik niet tegenover je staan. Daarom bewandel ik ook op die weg een hele bijzondere route. Ik ben je kameraadje. Dat weten de meeste mensen die mij van nabij hebben zien handelen/spreken over de situatie heel erg goed.

Maan,

Aantrekken en afstoten ( volledig negeren)……aai poesje aai poesje…..weg poesje…..Ja, dat is een bekend fenomeen en hoort ook wel thuis in de overpeinzingen m.b.t. het begrip “double bind”.

De vraag van mij aan jou is:

“Waardoor wordt dat veroorzaakt?”.

Het kan een bewust handelen zijn. Het kan onbewust zijn.

Ik word er niet echt ziek van. Ik ken de principes van zulke processen. De perceptie van waaruit wij hier met z’n allen denken en handelen, geeft “het aai poesje weg poesje” door slachtoffers van ernstig geweld, een plaatsje in het geheel.

Toch maakt het me soms wel moe. Het doet me verdriet.

De zinnen in mijn brieven.

Met mijn brieven was niks mis. Wat er mis was, is dat mijn brieven aan jou zonder mijn toestemming en medeweten werden gelezen door anderen en dat anderen het blijkbaar gepermitteerd vonden om mijn post aan jou persoonlijk, te lezen…..en nog te interpreteren en die interpretatie naar buiten te brengen/ in de groep te gooien, ook. Dat was flink foute boel en toen ik vernam dat dat met mijn post gebeurde, ben ik ook heel erg geschrokken. Ik schreef geen brieven aan zomaar mensen… Ze waren gericht aan een mensje dat ik kende, die mij kende en aan wie ik mijn woorden uit mijn verdrietig hart destijds toevertrouwde. Ik ging ervan uit dat je mijn woorden wel zou zeven en het beste eruit zou halen. Dat deed je ook…..maar de anderen deden dat niet.

Met de zinnen in mijn brieven was niks mis. Het was/is flink mis met hetgeen kwaadwillende sujets ermee wilden doen.

Het was vooral foute boel dat anderen dan jij mijn zinnen aan jou gingen lezen en interpreteren.

Er was censuur…..en er is een steeds sterkere censuur gekomen. Ze hebben je ertoe gedwongen om te zeggen/schrijven dat je geen post van mij of van ons wilde hebben. Dat is zoals sektarisch functionerende groepen dat doen. Jij mag geen enkele info hebben/ontvangen van mensen die om je geven en de structuur van je situatie hebben doorzien.

Dat is zoals ik/wij het zien. Dat maakt onderdeel uit van onze welbekende nooit ontkende perceptie.

Ik/wij sta/staan open voor andere geluiden……

Een gedichtje voor jou? O.k.!

Een gedichtje over een bijzondere vriendschap

tussen de maan die niet spreken kan en het schrijvertje dat daarom niet zwijgen kan

Je glimlachje zo stil

Te donker om te zien

Maar zo heel echt

Dat in de diepte

Van de sterrenwereld

Te voelen is dat die er is

Je oogopslag zo stil

Waarmee je wilt zien

Hoe ik me oprecht

Steeds weer verdiepte

In de processen van een wereld

Die wil dat ik je mis

Je wilt dat ik er ben

Je weet dat ik er ben!

Liefs,

’t schrijvertje.

‘k Ben even op. Thuis te vinden. Ik heb de lamp uit.

Dag hoor,

’t schrijvertje…zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz