“De waarheid is soms 1000
maal zotter dan de zotste leugen”
“Eerlijk
duurt …..
het
(alleraller-) langst…..”
???????liefs, ‘t
Schrijvertje
„Wanneer je door een
in functioneren
sektarisch overkomende “subscene”
vogelvrij wordt verklaard,
dan kun je maar 1 ding doen:
“Blijven vliegen”.
Het filmpje hieronder spreekt boekdelen over de
mogelijke impact van destructieve controletechnieken. Kort maar
krachtig filmpje waarin de psychologische trucs van sektarisch
getinte structuren helder en duidelijk herkenbaar worden weergegeven:
<
Een
bijzondere pagina
over
een
vriendschap
in een
uiterst bijzondere
en vooral ook
nare onwerkelijk overkomende
maar o zo
werkelijke omstandigheid
over
een
vriendschap
die met hart
en ziel staan wil blijven
tegenover de
druk van destructieve controletechnieken
een druk
waaronder slachtoffers uiteindelijk hun identiteit en geschiedenis kunnen
vergeten
“Sektarische structuren maken meer
kapot dan je lief is”.
·Van een
doortastend zelfstandig en onafhankelijk denkend mens, maken ze een
initiatiefloos afhankelijk mensje zonder ook maar enig
zelfvertrouwen.
·Van iemand
die lief voor je was, maken ze iemand die je naar en kwetsend
bejegent.
·Van iemand
die je te vuur en te zwaard verdedigde en beschermde, maken ze iemand
voor wie de helm op moet om te beschermen tegen alle psychische
gewelddatover je uitgestrooid wordt.
·Van een
professioneel ethisch handelend persoon maken ze iemand die alle
professionaliteit en ethiek ten opzichte van de kritische
buitenstaander aan de laars lapt.
“Ik luister graag naar
fluisterende akkoorden.
Ze spelen pianissimo die aardige
woorden uit een speciaal “boek”.
Dan weet ik dat je er zelf bent.
Dan valt de grootste zorg heel
even weg en kan de onrust een dutje doen”.
Helaas is dat slechts zelden zo.
De impact van een bijna ongrijpbaar fenomeen.
Een bijna alles en zeker teveel vernietigende
windhoos.
Geleidelijk
veranderden vriendelijkheden in hatelijkheden. Geleidelijk werden
reguliere communicatiekanalen meer en meer gefrustreerd.
Verwonderd vroeg ik
me af wat er aan de hand was. Antwoorden kreeg ik niet. Wel merkte ik
hoe mijn persoonlijkheid, mijn motivatie voor mijn gedrag e.d. op de
kop werden gezet. Ze bleken een negatieve betekenis te hebben
gekregen. De positieve gedachtengang over mijn persoon was 180 graden
gedraaid helaas. Ik kon in de ogen van de mensen voor wie ik door het
vuur zou gaan en die er andersom ook altijd voor mij waren meer en
meer niets meer goed doen, laat staan iets goed zeggen.
Mijn uiterlijk en
innerlijk werden plotseling onderwerp van intense beledigingen en al
degenen die als bloedverwant of als vrienden al “eeuwen” bij me
hoorden zouden niet deugen….
..en dat terwijl
voorheen juist mijn roots zeer gewaardeerd werden. Pijnlijk
natuurlijk. Vooral omdat mijn ouders met wie ik zo’n fijne band had
beide niet lang voordat deze ramp zich voltrok overleden waren. Het
waren zulke fijne integere mensen…..niks mis mee…en met mij…met mij
was toch ook niks mis. Ik was en ben gewoon een mens met plussen en
minnen. Ik was/ben niet veranderd of zo….mijn roots en andere
vrienden ook niet……er werd alleen maar meer en meer met een andere en
wel nare negatieve bril op naar mij en alles wat bij me hoort
gekeken.
Ik was er jarenlang
emotioneel kapot van, probeerde te zoeken naar oplossingen..ervan
uitgaand dat er sprake moest zijn van misverstanden en dat met een
goed gesprek misverstanden uit de weg te ruimen zijn. In ieder geval
zou het toch mogelijk moeten zijn, dacht ik, om met een gesprek meer
duidelijkheid te verschaffen over de oorzaak van de ommezwaai in hun
attitude richting mij en hun denken over de wereld.
Maar die insteek
bleek niet te werken. Mijn pogingen om te komen te een betere
atmosfeer werden uitgelegd als claimend aandachtvragen, ziek….en ik
was allesbehalve ziek. Ik was wel intens verdrietig, teleurgesteld en
ook boos over de wijze waarop ik werd bejegend. Begrijpen was wat ik
wilde. Die veranderde attitude had een enorme impact op mijn leven.
De situatie sleepte
zich vele jaren voort.
Terwijl ik iedere
dag gebukt ging onder de nare toestand, zocht ik mijn route naar een
beter begrip van dit rare gebeuren. Na vele omwegen en studies,
belandde ik uiteindelijk in de bestudering van de mogelijke impact
van destructieve gedragscontroletechnieken. Hierin herkende ik wat ik
had meegemaakt en iedere dag nog ervoer. Sindsdien hanteer ik mijn
welbekende nooit ontkende visie op het proces waaronder ik leed(en
waar ik nog steeds last van heb).
Er was door het
fenomeen een onzichtbare tralies gecreëerd via o.a.:
Řgepruts
met taal en
Řhet
via conditioneringprincipes van straffen en belonen verdringen van de
eigen spontane emoties en gedrag
Řdissociatie..althans,
zo komen sommige momenten over waarop die draai van 180 graden nog
verder lijkt te zijn gegaan
ŘMeer
weten over destructieve gedragscontroletechnieken? Link dan sektehulp.nl
Aan mijn betrokkenheid
bij deze mensen, liggen een liefdevolle vriendschap alsmede mijn
plichtsbesef om op te staan tegen geweld ten grondslag.
Mijn welbekende nooit
ontkende visie is gestoeld op uiterst gegronde argumenten als ook
eigen ervaringen en aanvaringen met de nare groepsstructuur en de
opvattingen van collega-deskundigen op dit terrein over de hele
wereld, die ikgeraadpleegd
heb.
Ik sta open voor
andere geluiden dan de mijne.
In het dagelijks
leven run ik mijn eigen
praktijk voor counseling, exitcounseling, mental coaching,
personal coaching, vrije dansexpressie en sportconsultancy. Daarnaast
schrijf ik boeken, dichtbundels en hou ik lezingen in binnen en
buitenland o.a. over dwingende beďnvloeding, sektes e.d.
Met mij was en is
niks mis.
Ik heb alleen maar
mijn mond open gedaan over een extreme vorm van geweld en doe mijn
uiterste best om mijn kameraadje” maan”, die in zo’n nare knel
vastzit(according to my perception), men(s)taal te steunen, uit die
knel te krijgen en zo goed en kwaad als dat gaat zoveel mogelijk te
beschermen tegen het geweld van de sektarisch functionerende groep.
Lieve Maan,
Soms lijkje
de ware toedracht der dingen, de motivatie waarmee ik mijn gedichten
geschreven heb en de werkelijke reden waarom wij zo
achter je zijn blijven staan, vergeten te zijn. Het lijkt soms alsof
de machtsstructuur erin geslaagd is om mijn gedichten en mijn bestaan
te koppelen aan al jouw ellende. Ellende die in werkelijkheid niet
ik, maar juist de machtsstructuur aanricht. Misschien is mijn boekje:
"Een knuffel voor jou", uitgegeven in 1999, wel op
de moderne brandstapel van de censuur van de macht in
de wereld waarin jij leeft, een pijnlijke dood gestorven. Ik weet het
niet. Dat je in een andere wereld leeft van waaruit je gedwongen
wordt om mij te kwetsen, weet ik wel. Dat heb je ons verteld en we
hebben ook meer dan ons lief is ervaren dat dat de bittere waarheid
is…..helaas.
Wat ik hoop, is dat de vriendschap tussen ons de storm
aan ellende van die nare machiget wereld, zal overleven…..
Die kans is er wel, omdat die vriendschap diep
geworteld is in onze hartjes waarvan ik echter alleen nog maar kan
hopendat ze niet helemaal stuk te krijgen zijn.
Het zou fantastisch zijn om na
13 jaar stelselmatig onterecht onheus bejegend te zijn in opdracht
van die nare wereld waarin je vastzit, eindelijk weer eens je
glimlachje in alle openheid te ontmoeten.
Ik vind de wereld die na 13 jaar
nog steeds wil dat jij me zonder reden kwetst natuurlijk geen mooi
wereldje. Ik zie hoe geforceerd ze om je heen vliegen om te voorkomen
dat je een stap buiten de grenzen van die wereld doet. Bizar.
De maan die ik ken zou een keer
hardop zeggen: “Zo kan het niet langer”..en die zou dan daarnaar handelen.
Niemand die haar dan tegen zou kunnen houden…En dan..Zeker weten dat
de maan die ik ken ook mij en mijn gezin dan opzoekt.
Maar die maan…die maan
kan ik alsmaar niet vinden en dat doet me zo ontzettend veel
verdriet.
We missen je en hopen je weer te
zien….en hopen ook dat het niet meer zolang duurt allemaal.
Ongeduldig kan je ons toch na 12 jaar incasseren niet noemen…toch?
Ik kaart
het psychosysteem van de sektarische structuur waarin jij vast wordt
gehouden aan……Ik veroordeel de slachtoffers van dat systeem niet. De
verantwoordelijkheid voor de ontstane situatie ligt, mijns inziens, bij
de macht in dat nare psychosteem die m.b.v. dwingende
beinlvoedingstechnieken en ander geweld de slachtoffers dingen laat
doen… en zeggen die de slachtoffers uit zichzelf nooit zouden
doen….en zeggen.
Mijn
persoonlijkheid wordt door de macht door het slijk gehaald en
slachtoffers van diezelfde macht worden middels misselijkmakend
geweld gedwongen zich te conformeren aan alle wensen van die macht.
“ Ik
leef in een wereld van waaruit ik jou moet kwetsen… en dat wil ik
niet”, zei je 10 jaar geleden. Destijds kon ik het bijna niet
geloven…..Ik had met niemand bonje…en toch zou er een wereld moeten
zijn van wie jij mij moet kwetsen…Die wereld kende ik niet…..Ik wilde
weten wie dan de mensen in die wereld waren/zijn van wie jij mij moet
kwetsen….Wie wilden mij nou kwetsen…en vooral: Waarom wilden ze dat?….
Je bleek
me inderdaad vanaf dat moment te gaan kwetsen waar maar mogelijk
was..alleen het …” en dat wil ik niet”….? bleef helaas achterwege….
Ik ben
achter je blijven staan, omdat ik de werking van dwingende
beinlvoedingstechnieken in jouw situatie heb onderkend, jouw
sterrencommunicatie heb waargenomen, ik mensen in nood niet laat
zakken, niet buig voor destructieve macht en last but not least zeer
zeker jouw kameraadje wel ben.
Maantje, ik
kan er nog veel woorden over op papier zetten, maar het geheel der
dingen komt hierop neer:
Ik was
destijds geshockeerd, teleurgesteld, intens verdrietig en boos, omdat
ik ten onrechte zo geconfronteerd werd met zoveel onrecht en agressie
t.o.v. mij van mensen van wie ik dat nooit had verwacht….van mensen
van wie ik zoveel hield en voor wie ik door het vuur ging. Dat het
geheel der dingen zover ging dat ik alles uit de kast heb moeten
halen om niet koppie onder te gaan in die zee van machtsvertoon en
sektarisch geintimideer…..onvoorstelbaar en zo vreselijk
teleurstellend.
Ik ben doodmoe geweest van het weerstand
bieden…doodmoe….bijna helemaal kapot….
Ik ben nu
niet meer zo verbaasd en geshockeerd. Ik ben ook niet meer zo boos en
minder teleurgesteld dan ik destijds was. Ik ken immers het bestaan
van structuren, waarin het intimideren en kwetsen van een mens de
gewoonste zaak van de wereld is en waarin de eigen identiteit van de
recruten van die structuur omver wordt gelopen door de groepsidentiteit.
Doodmoe ben
ik niet meer, weleens wat stil van alles en over alles. Weerstand
bied ik met gemak, al is het altijd weer teleurstellend dat het nog
niet in normaal vaarwater gaat.
Er is iets
wat niet over is gegaan:
Het verdriet
erover……..en het gemis van een mij zo dierbaar kameraadje….dat
verdriet en gemis is altijd gebleven.
Het fijne
aan het meemaken van deze ervaring vind ik de constatering dat
evengoed mijn vriendschap voor jou en jouw vriendschap voor mij al
die tijd tegen de druk van de machtsstructuur in, overeind is
gebleven.
Ik hoop dat
we elkaar op een dag weer zullen begroeten zoals jij en ik dat
wensen. Dat hopen de mensen hier om me heen ook.
