|
De wanhoop
Sommige
mensen tuinen er dus in. Ze raken verstrikt in het web van "dwingende
beinvloeding" in een sterk hierarchische structuur van
een groep waarin de leiding uitmaakt "wanneer je lacht en wanneer je
huilt".
Andere
mensen daarentegen zijn soms minder ontvankelijk voor het "zelf-denken-beperkende"
pakket aan woorden en zinnen. Wanneer zulke mensen iemand die
hen dierbaar is verliezen aan zo'n verderfelijke groep, zijn ze het
haasje:
· Ze zullen merken dat ze beetje bij beetje meer en meer
contactmogelijkheden met hun dierbare(n) verliezen. Dat kan ongeveer zo
gaan:
Eerst
verdwijnen de wederzijdse bezoekmogelijkheden. De kopjes koffie, de
gezellige glaasjes wijn zijn dan verleden tijd. Dan wordt het ze verboden
om te bellen...en de outcast bellen gebeurt dus niet. Belt die wel,
dan krijgt hij/zij alleen beledigende scheldkannonnades naar zijn/haar
hoofd. Vervolgens mogen ze het kameraadje op straat niet meer aanspreken.
"Cipiers" zorgen ervoor dat het ook werkelijk niet gebeurt.
Zijn die er niet,dan hoeft de buitenstaander vooral niet op een normaal
"hallo" rekenen. Beledigingen vormen de straf voor elk normaal
"hallo", die de outcast doet. Uiteindelijk zullen ze zien, dat
het eens zo lieve kameraadje ze niet meer aankijkt. Dat is erg naar, maar
dat is dan de uiteindelijke realiteit.
- (Denk je eens in dat
jij de outcast bent.) Al het gedrag van bijvoorbeeld jou
als buitenstaander, wordt herleid tot het
"persoonlijkheidsmodel" waarin de leider van de groep jou
heeft geplaatst...en geloof me, zo'n model is er niet om al je goede
eigenschappen op een rij te zetten. Integendeel. Ze laten
niets van je identiteit heel en zetten al je karaktereigenschappen
in een negatief daglicht. Alle groepsleden moeten het eens zijn met
het voorgeschotelde persoonlijkheidsmodel van de outcast door
de leiding van de groep. Ze mogen wel hun twijfels uiten in
de groep, maar ook dan is het de leider die bepaalt of die twijfels
aan het groepsstandpunt terecht zijn. "Regel 1: De leider heeft
gelijk"; "Regel 2: Wanneer de leider geen gelijk heeft
treedt regel 1 in werking".
- Heb je desondanks nog
steeds invloed op zo'n groepslid, maak dan je borst maar nat. In
sommige ongezonde groepsstructuren wordt dan gepoogd om de outcast
weg te treiteren door begrippen zoals "vriendschap"en
"liefde" in negatieve zin uit te leggen. Soms zetten ze
voor die betekenisvolle woorden het woordje "ziek". Als je
dan nog niet uit de belevingswereld van je dierbare in de groep bent
verdwenen en jij niet uit jezelf verterekt, word jij als
"onwillige gestoorde etterbak"gezien. Je wordt bejegend
als ware je melaats.
- Wanneer je dan als
teleurgestelde verdrietige en vooral ook verbaasde outcast wilt
praten over alle onterechte ellende die over je hoofd is
uitgestrooid, lijken alle groepsleden plots doof voor alles wat je
zegt. Te pas en te onpas reageren ze op je verzoek om een gesprek
met steeds weer dezelfde "computergestuurdlijkende"
opmerkingen. Alle gangbare communicatiemiddelen zijn geblokkeerd.
- Het komt voor dat zulke
groepen gebruik kunnen maken van de machtspositie van mensen die een
beroep met een zekere status bekleden. Dat is voor de outcast erg
vervelend en betekent vaak een underdogpositie tegenover de grote
nare macht. Soms sta je welhaast machteloos. Met een perfect
lijkende presentatie naar het grote publiek leiden zulke groepen
m.b.v. de macht van sommige vormen van status, veel mensen om
de tuin. Soms kun je vanwege hun machtspositie het stempel:
"ontoerekenigsvatbaar" op krijgen gedrukt. Dat betekent
vaak dat je iedere dag 10 stappen moet zetten waar de tegenpartij 2
stappen nodig heeft om serieus te worden genomen.
- Tot slot is het ook nog
mogelijk dat je op allerlei manieren bedreigd en onder druk gezet
wordt.
|
HET LOT VAN DE BUITENSTAANDER/DE OUTCAST
|
De hoop
Lieve
outcast, laat je niet kisten!!!!!
Laat
je niet gek maken. Blijf nadrukkelijk jezelf en doe waar je goed in bent.
Beetje bij beetje wordt 't ieder weldenkend mens duidelijk dat het beeld
dat door degenen in de machtspositie van je geschetst wordt, niet klopt.
Groepsleden en dus ook de dierbare in die groep, zullen wel de laatsten
zijn die jou weer zien zoals je bent.... Het mensje dat je dierbaar is,
kan alle ratio en identiteit verliezen. Waarschijnlijk ook alle
realiteitszin. Vriendschap/liefde die zich in het hart hebben genesteld blijven
echter onaantastbaar. Op een dag zal zo'n mensje beseffen dat jij een
kamaraadje bent. Je kameraadje in de viskom, zal zich uiteindelijk
realiseren, dat jij niet degene bent die het verdiend om zo
verschrikkelijk beneden de gordel bejegend te worden.
De
mensen die, om wat voor reden ook, ietwat in de invloedssfeer van de
groep zitten, maar er niet in vast zitten, zullen al veel sneller het
verschil waarnemen tussen wat er over je gezegd wordt en wat ze van jou
zelf horen en zien. Wat ze zelf ervaren klopt dan niet met wat er door
kwaadwillende sujets over je gezegd wordt. Eerst zullen ze zich in een
fase van verbazing bevinden. Misschien stoppen ze de discrepantie eerst
weer weg. Dan komt er een fase, waarin ze niet echt meer alles kunnen
verstoppen. Echter, ze zullen niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk
eerst "hun "eigen" ogen niet geloven". Uiteindelijk
wint de waarheid het toch van de leugen en win jij als outcast een stukje
terrein terug.
Geduld
en volharding zijn onontbeerlijk in deze op een psychologische oorlog
lijkende situatie. Bedreigingen en beledigingen maken het nodig dat je
een welhaast onmenselijk groot incasseringsvermogen moet bezitten, wil je
het volhouden tegenover het getreiter.
Regelmatig
pauzeren is in zo'n situatie geen overbodige luxe. Doe je dat niet, dan
ga je onherroepelijk aan die ellende en pesterijen kapot.
Wil
je preciezer weten wat je
er wel aan kan doen, lees dan vooral het volgende hoofdstuk.
|
