|
Stem
Ik
hoorde je stem
die
in een perfecte akoestiek
zachtjes
en duidelijk
de
jouwe was
Ik
wachtte met omkijken
omdat
ik heel even
wilde
genieten
van
iets van jouw eigen ik
Daarna
klonk een kinderstem
ach,
had de tijd maar elastiek
dan
zou ik het rekken tot overduidelijk
jouw
stem zoals vroeger mijn hartje las
Maar
dan moet ik toch kijken
zie
ik een leven
tranen
vergieten
waarin
ik met mijn vriendschap stik
Ik
lijk dan voor jou "het niets"
nog
niet menselijk
voor
mij geen blik, nog geen knikje
zelfs
geen groet van alledag
Dan
wou ik dat ik blind was gebleven
luisterend
naar je stem
dan
zonder pijn stil
een
slapende herinnering aan de maan
Plots
is er dan toch iets
o,
zo typisch menselijk
een
knik, een ogenblikje
omdat
je me toch best zag
Als
ruines na de bom overgebleven
tonen
je ogen en je hart
een
lief hartje voor mij, zo stil
omdat
angst en verwarring er tegenaan slaan
’t
schrijvertje
Uitgeverij
Free Musketeers © uitgeverij Roots©
 
|
